
Biały
Biała okrywa może występować u kotów różnych ras i kotów domowych. Nie jest tym samym co duża ilość białych łat na kolorowym kocie.
Jak rozpoznać?
Kolor oczu nie definiuje białego umaszczenia.
Kolor, wzór i drobne różnice, które tworzą niepowtarzalny wygląd.
Kot może być jednocześnie rudy, pręgowany i z bielą. Umaszczenie nie jest rasą: podobny kolor spotkasz u różnych ras i kotów domowych. Ten katalog obejmuje podstawowe kolory, rzadsze odmiany i najważniejsze wzory; ich możliwych połączeń jest znacznie więcej.
Ilustracje pokazują przykładowy wygląd. Oświetlenie, wiek i rodzaj sierści zmieniają odbiór koloru. Rzadkich odmian, genotypu ani rodowodu nie potwierdzisz tylko na podstawie zdjęcia.
Pozycje w katalogu: 34
Nie znaleziono pasującego koloru lub wzoru.
Najpierw przyjrzyj się barwie. Jeden kolor może występować z wieloma wzorami.

Biała okrywa może występować u kotów różnych ras i kotów domowych. Nie jest tym samym co duża ilość białych łat na kolorowym kocie.
Kolor oczu nie definiuje białego umaszczenia.

Czarna sierść może być jednolita albo tworzyć ciemne elementy innych wzorów. W mocnym słońcu czasem nabiera cieplejszego, brązowawego odcienia.
Czarny kolor nie oznacza automatycznie rasy bombajskiej.

W nazewnictwie felinologicznym niebieski oznacza szary odcień sierści. Jest rozjaśnioną wersją czerni; może występować zarówno jednolicie, jak i we wzorach.
Niebieski to nazwa koloru, a nie rzeczywiście błękitna sierść.

Ciepły brąz przypomina kolor czekolady. Nie należy mylić jednolicie brązowej okrywy z brązowym tłem kota tabby, na którym widoczne są ciemniejsze znaczenia.
Havana to jeden z przykładów kotów o takim wyglądzie.

Cynamonowy jest jaśniejszy i cieplejszy od typowej czekolady. Przypomina rudawy brąz, ale w nazewnictwie hodowlanym pozostaje odrębnym kolorem od rudego.
U abisyńskich spotkasz również nazwę sorrel.

Bardzo jasny, delikatny szary z ciepłym różowawym tonem. To rozjaśniona odmiana czekoladowego. Nie oznacza intensywnie fioletowej sierści.
Światło i balans bieli mocno zmieniają jego wygląd na zdjęciu.

Płowy jest subtelnym jasnobeżowym kolorem, rozjaśnioną odmianą cynamonowego. Zwykle wygląda delikatniej i mniej pomarańczowo niż kremowy, choć fotografie mogą zacierać różnice.
Przy podobnych odcieniach pomocne są dokumentacja i standard rasy.

Rudy obejmuje odcienie od jasnego pomarańczu po mocny miedziany ton. U rudych kotów często widać pręgowanie, również wtedy, gdy opis hodowlany wskazuje kolor jednolity.
Rudy i pręgowany mogą opisywać tego samego kota.

Kremowy jest rozjaśnioną odmianą rudego: jasnym, ciepłym beżem lub bladym brzoskwiniowym odcieniem. Może występować z pręgami, bielą albo jako część innych umaszczeń.
Kremowy nie oznacza białego kota sfotografowanego w ciepłym świetle.

Bursztynowy jest szczególną odmianą związaną z kotem norweskim leśnym. Wygląd okrywy zmienia się podczas dorastania; dorosły kot może mieć ciepłe miodowe i bursztynowe tony.
W systemie FIFe amber dotyczy rasy norweskiej leśnej.

Jaśniejsza, rozjaśniona odmiana amber u norweskiego leśnego. Okrywa może przyjmować delikatne beżowe tony. Pojedyncze zdjęcie nie wystarcza do pewnego rozpoznania tej odmiany.
To odmiana amber, a nie inna nazwa kremowego.

Rzadsze określenie stosowane przy działaniu modyfikatora rozjaśnienia. Wygląd zależy od koloru wyjściowego, dlatego karmelowy nie jest po prostu każdym brązowym lub beżowym umaszczeniem.
Klasyfikacja i uznawanie odmian zależą od organizacji.

Rzadsza odmiana związana z modyfikatorem koloru kremowego. Może wyglądać cieplej niż typowy krem. Sam brzoskwiniowy odcień fotografii nie potwierdza takiej klasyfikacji.
Na zdjęciu pokazujemy przybliżony wygląd, nie wynik badania genetycznego.
Paski, łaty, znaczenia point i cieniowanie opisują inne cechy niż sam kolor.

Okrywa wygląda jak jeden kolor, bez wyraźnego pręgowania i białych łat. Kot może być np. czarny, niebieski lub czekoladowy.
U młodych kotów mogą pojawiać się przejściowe słabe znaczenia.

Wąskie, zwykle pionowe paski biegną po bokach tułowia. Na ogonie i łapach można dostrzec obrączki. Jest to jeden z podstawowych wzorów tabby.
Pręgi nie określają rasy ani jednego konkretnego koloru.

Na bokach widoczne są szerokie, zawijające się pasy i duże okrągłe motywy. Ten wzór bywa nazywany marmurkowym, ale nazwy wzorów zależą też od standardu rasy.
Bengalski marble jest szczególnym przykładem wzoru marmurkowego.

Zamiast ciągłych pasków na bokach dominują plamki i cętki. Ich rozmiar oraz ułożenie są różne. U bengali spotyka się również bardziej złożone rozety.
Cętki nie dowodzą dzikiego pochodzenia kota.

Na wielu pojedynczych włosach występują naprzemienne pasma koloru. Tułów wygląda drobno nakrapiany i mniej pasiasty niż u kota tygrysiego.
Przykładem takiej okrywy jest kot abisyński.

Biel występuje razem z innym kolorem lub wzorem. Czarno-biały kot jest łatwym przykładem, ale biel może łączyć się też z rudym, niebieskim albo pręgowaniem.
Potoczny „smoking” opisuje wygląd części czarno-białych kotów.

Duża część ciała jest biała, a kolor tworzy oddzielne łaty. W porównaniu z van zwykle widać więcej kolorowych plam na tułowiu.
Dokładne wymagania dotyczące bieli określa standard.

Kot jest w większości biały, a kolor skupia się przede wszystkim na głowie i ogonie. Rozmieszczenie plam jest ważniejsze niż długość sierści.
Wzór van nie oznacza automatycznie rasy turecki van.

Białe „rękawiczki” na łapach łączą się z innym umaszczeniem, często point. Szczegóły, np. biel na brodzie i brzuchu, zależą od standardu rasy.
U Ragdolla mitted jest konkretną odmianą umaszczenia.

Ciemniejsze znaczenia point występują razem z bielą, w tym białymi łapami. U kotów tej rasy można spotkać białe znaczenie na pysku.
Rasa Snowshoe ma własny standard; to nie synonim każdego kota z białymi łapami.

Dwie grupy barw, najczęściej czarna i ruda, tworzą nieregularną mozaikę bez dużych białych powierzchni. Układ kolorów jest indywidualny.
Szylkret to wzór, nie rasa kota.

W typowym rozjaśnionym szylkrecie czarne i rude partie zastępuje niebieski oraz kremowy. Efekt jest bardziej pastelowy, ale nadal tworzy nieregularną mozaikę.
Istnieją również szylkrety o innych barwach podstawowych.

Biel łączy się z plamami dwóch barw, zwykle czerni i rudego. Odrębne łaty są często wyraźniejsze niż w szylkrecie bez bieli.
Istnieją też rozjaśnione wersje: biel, niebieski i kremowy.

Mozaika szylkretowa łączy się z pręgowaniem. Na niektórych kolorowych partiach można dostrzec paski albo inne znaczenia tabby.
Kolor, szylkret, tabby i biel mogą występować razem.

Tułów jest jaśniejszy, a pyszczek, uszy, łapy i ogon ciemniejsze. Barwa znaczeń może być różna: np. seal, blue albo red point.
Point występuje w wielu rasach i u kotów domowych.

Umaszczenie pośrednie w wyglądzie między mocnym kontrastem point a bardziej wyrównanym sepia. Znaczenia są ciemniejsze, lecz ciało także ma wyraźny kolor.
Termin jest używany m.in. przy opisie kotów tonkińskich.

Kontrast między tułowiem a kończynami jest zwykle mniejszy niż w point. Cały kot może wyglądać intensywnie zabarwiony, z nieco ciemniejszymi znaczeniami.
Określenie wiąże się z burmskim typem ograniczenia pigmentu.

Wierzch sierści jest zabarwiony, ale przy rozchyleniu włosów widać jasną nasadę. Przy ruchu dłuższa okrywa może odsłaniać jaśniejsze partie.
Dymny nie oznacza po prostu szarego lub niebieskiego kota.

Srebrzysta jasna podstawa okrywy może łączyć się z tabby albo cieniowaniem. Przykład na zdjęciu pokazuje srebrzyste cieniowanie, a nie wszystkie możliwe wersje.
Silver opisuje dodatkową cechę umaszczenia.

Ciepła złocista podstawa okrywy może łączyć się z ciemniejszymi końcówkami włosów lub pręgowaniem. Złocisty nie jest automatycznie synonimem rudego.
Sunshine i corin są szczególnymi określeniami; samego genotypu nie określisz ze zdjęcia.

Bardzo delikatne zabarwienie samych końcówek daje jasny, lekko oprószony wygląd. Cieniowanie shaded jest zwykle wyraźniejsze i ciemniejsze niż shell.
Szynszylowe opisuje umaszczenie, a nie osobną rasę.
Zacznij od barwy, potem dodaj widoczny wzór i obecność bieli. Nie wszystkie kombinacje występują w każdej rasie, a dopuszczone odmiany określają standardy organizacji felinologicznych.
Shaded i shell opisują różny stopień zabarwienia końcówek włosa. Mogą łączyć się ze srebrzystą lub złocistą podstawą. Nazwy sunshine i corin dotyczą szczególnych odmian i ich klasyfikacji; nie są etykietą dla każdego ciepło zabarwionego kota.
Kolory, biel, pręgowanie, point i efekty włosa mogą się łączyć. Organizacje stosują też różne nazwy i reguły. Dlatego pokazujemy elementy, z których tworzy się opis, zamiast traktować każde możliwe połączenie jako osobny kolor.